روستای خراشاد سرزمین نوابغ و هنر

روستای خراشاد در ۲۴ کیلومتری بیرجند در استان خراسان جنوبی واقع شده است. این روستا به دلیل قرارگرفتن در منطقه کوهستانی داری آب و هوای معتدل می باشد که به همراه سرسبزی و زیبایی و نیز ‏وجود کوههای سبز رنگ، روستا، چهره ای ییلاقی و تفرجگاهی به خود گرفته است ‏به طوری که به نام طرقبه بیرجند شناخته می شود.

تاریخچه روستای خراشاد، به پیش از اسلام بازمی گردد. مردم منطقه بیشتر به کشاورزی، دامداری، قالی بافی، گلیم بافی و توبافی (پارچه بافی سنتی) اشتغال داشته اند. و از زعفران, زرشک, عناب, توت, ‌گردو، انگور و زردآلو , می توان به عنوان محصولات عمده کشاورزی خراشاد نام برد.

اولین دبستان در منطقه، به نام دبستان دقیقی در سال ۱۳۲۲ به همت دکتر محمد اسماعیل رضوانی در این روستا ساخته شده است. و با توجه به گفته یکی از بزرگان روستا مدرسه غیر انتفاعی نیز از سال ۱۳۰۹ هجری شمسی در خراشاد فعال بوده است.

شخصیتهای برجسته خراشاد عبارتند از: از : محمد اسماعیل رضوانی (پدر تاریخ معاصر ایران)، مرتضی حسن پور فرد خراشاد (اولین پرستار مرد در ایران)، محمدرضا حافظ نیا (استاد جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرس)و…

towel
towel

 

 

 

 

 

جایگاه صنایع دستی در خراشاد: towbafi

پارچه بافی سنتی خراشاد یا توبافی به زبان محلی، یکی از مهمترین صنایع دستی بومی استان خراسان جنوبی است. به طوریکه به عنوان تنها صنایع دستی این استان، در سال ۱۳۹۶موفق به کسب گواهی ثبت روستای ملی صنایع دستی از سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور شده است. و در فهرست میراث نامملموس ثبت گردید.

وقتی پای صحبت ریش سفیدان می نشینی متوجه قدمت ۳۰۰ ساله توبافی در روستای خراشاد خواهید شد. از دیرباز زنان به کار بافت و مردان در فروش و بازاریابی محصولات فعالیت داشته اند. در حال حاضر بانوان روستا با همت و پشتکار در تلاشند تا این هنر آبا و اجدادی را زنده نگه دارند.
از کوچه های خراشاد که گذر می کنی متوجه صدایی طنین انداز می شود، صدایی که نشان از تلاش زنان روستا دارد . اگر درب یکی از خانه های قدیمی را بزنیم و وارد شویم، متوجه می شویم این صدا نشان تلاش دستان هنرمند یک زن ایرانی است که به این تار و پود بی جان زندگی می بخشد.

در حال حاظر با خلاقیت نیروی جوان از این هنر به روش های مختلف مانند لباس، شال گردن، رومیزی، شال گردن، کیف، پالتو و… استفاده می شود.
با تلاش های گسترده ای که انجام شده است، این هنر جای خود را نه تنها در بازارهای کشور، بلکه در بازارهای جهانی یافته است. بانوان خراشادی توانسته اند محصولات خود را به آلمان، فرانسه، سوئد و… صادر کنند. اگر به این هنر توجه بیشتری شود می تواند سهم گسترده ای از صادرات و اشتغال را داشته باشد.

مردمان این روستا برای ارتقا این هنر کارگاه پارچه بافی، فروشگاهی برای فروش محصولات هنرمندان و کارگاه رنگرزی و مرکزی برای آموش علاقه مندان تأسیس کرده اند.

11 نوامبر 18
دسته بندی : مقالات
برچسب ها :

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *